படியில் விழும் வெளிச்சம்
மூலையில் முடங்கியிருக்கும் என்னுடன்
கால்நீட்டியிருக்கிறது என் கைத்தடியும்
வெளியே வெளிச்சம் கண்கூசுகிறது
தினமும் அதுதான் கண்விழிக்கச் செய்கிறது
வாசற்படி வழியாக நீண்டு ஊர்ந்து விரிந்து
உள்ளே தரையில் விழுந்து கிடக்கும் அது
கைத்தடியைத் தட்டி அதையருகில்
வரச்சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறேன்
பதில்சொல்லாது கிடக்கும் வெளிச்சம்
காலம் கரையப் பின்வாங்கிச் சுருங்கி
கதவு நிலையில் நின்று வெளியேறிப்
போய்விடும்
போய்விடும்
சில நேரங்களில் தவிட்டுக் குருவிகள்
ஜன்னலில் நிழலாக அமர்ந்து
காகங்களின் கரைதலுக்குச்
சிறகு குலுக்கிப் பறந்து போகும்
வெளியுலகின் இயக்கங்கள் தொடர
நானும் என் கைத்தடியும் மூலையில்
என்றாவது வெளிச்சத்தின் கைப்பற்றக்
காத்திருக்கிறோம்
***



1 comments:
அற்புதம் சுந்தர்.
சந்தோஷமாயிருக்கிறது ஒரு நல்ல கவிதையைப் படித்த திருப்தியுடன்.
Post a Comment