அலகிலாக் காதல்

உன் என நினைக்குமுன்னே
உள்ளில் நிகழும் நெகிழ்வையும்
என் எனச் சொல்லுமுன்னே
என்னில் நீ நிறைவதையும்
எனக்கெல்லாம் நீயே என்பதை
எவ்வார்த்தையும் சிக்காதிருந்தும்
யாருஞ் சொல்லாச் சிற்பமாய்
வடித்திடத் துடிக்கிறதென் நெஞ்சு

வயிற்றிலெப்போதும் பறக்கும்
பேசாப் பட்டாம் பூச்சிகளின்
தவிப்பினைத் தூவும் இச்சிறு
வரிகளின் நிழலில் ஆவேசமாயுன்
வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறதென்
அலகிலாக் காதல்

இரவுப் பறவை

அலுமினியப் பறவையில் ஆகாசத்தில் பறக்கையில்
அடியில் கலைந்து கிடக்கின்றன மேகங்கள்
அழுது சிவந்திருக்கும் கீழ்வானத்தைத் தேற்றிவிட்டுத்
தொலைந்த சூரியனைத் தேடும் நட்சத்திரங்கள்
வெட்டியெறிந்த நகம்போல் ஓரமாய்த் தொங்கும் நிலா
விழுந்து சிதறிய வைரக்கற்கள் போன்று
கொத்துக் கொத்தாய் கடந்து போகின்றன ஊர்கள்
சலனமற்றதாய்த் தோன்றும் கடற்பரப்பில்
ஒளிப்பிம்பம் பரப்பி நகரும் கப்பல்கள்
அவசரமாய் கூடுதிரும்புகின்றன நிழற் பறவைகள்
மோனத்தில் நித்திரையில் பயணிகள்
சன்னலூடே விழிகள் வெறித்திருக்க
எண்ணங்களூடே விழித்திருக்கிறது மனம்