வேட்டையாளன்

ஓங்கரித்து அழுததில்லை எதற்கும் -
இன்றுவரை

இறந்த கால மரணங்களுக்கும்
விலகிக் கரைந்த காதலுக்கும்
உயிர்த் தோழனின் துரோகம்
தந்த வலிக்கும்
வயதாகாது நிற்காது ஓடியென்னை
வயதாக்கிப் பின்தள்ளும் காலத்திற்கும்
நெஞ்சினுள் பந்து போல் கண்களில்
நீர் உறைபனியாய் நின்றதோடு சரி

எதிர்பாரா தருணங்களில் எனைச்சுற்றி
இலையுதிர்கால மரங்களைப் போல
விழுந்துகொண்டேயிருக்கின்றன சோகங்கள்
அப்போதும் வாய் பேசாது நிற்கையில்
மரமாகிப் போனேனோவென நினைத்ததுண்டு
மரங்களின் சுரணையற்ற தோல் போலத்
தடித்து மரத்துப் போனதோ மனமெனக்
குழம்பியதுண்டு

எதிர்பாராமல்தான் விடிகின்றன
ஒவ்வொரு பகலும்

இலைகளிழந்து நிர்வாணமாய்
நிற்கின்றன மரங்கள்
குளிர்காலக் கொடும்பனிப்பொழிவுகள்
நித்தமும் தொடர்கின்றன
இயற்கை செயற்கை எல்லாவற்றையும்
வஞ்ச(க)மில்லாது மூடிவிடுகிறது பனி
அது மனிதர் மனவழுக்குகளையும்
மூடிவிட்டால் எவ்வளவு நன்றாகவிருக்கும்?

கைத்தடி துணைவர காலை நடத்தலைத்
துவக்கித் தெருக் கோடியில் திரும்புகையில்
சாலையோர வெண்பனியில் துருத்தியிருந்தது அது
அருகில் நெருங்கிப் பார்த்தால்
அசைவற்றுத் தென்பட்டன மென்பாதம்

மண்டியிட்டு நடுங்கும் விரல்களால்
பனிவிலக்கிப் பார்க்க கண்மூடிப்
புன்சிரித்து மல்லாந்திருந்தது
எதிர்வீட்டின் முகவரியோடு
என் வீட்டில் எப்போதுமிருக்கும்
அந்தச் சாம்பல்நிறப் பூனை

கடைசிச் சிநேகிதமும் போயிற்று
அத்தருணத்தில் அச்சாலை விளிம்பு
வாழ்க்கையின் விளிம்பாகத் தோன்றியது

வழமையான இரவு உலாவில்
வேட்டையாடப்பட்டுப் போயிருக்கிறது
பூனையின் உயிர்
வேட்டையாளன் யாரெனத் தெரியவில்லை

ஒன்றுமட்டும் நிச்சயம் அவன்
ஓங்கரித்து அழுதிருக்கமாட்டான் எதற்கும் -
இன்றுவரை

ஒருவேளை
நானும் வேட்டையாளனோ?

***

இடம் காலம் மாற்றம்

மரத்தின் கடைசி இலையும் உதிர்ந்தாகிவிட்டது
இப்போது பறவைக்கூடுகளோடு மரம் பின் மறைந்திருந்த
வீடுகளும் வாகனங்களும் தெரிகின்றன
சோம்பேறிச் சூரியன் சீக்கிரமே ஓடிவிடுகிறான்
குளிர் ஊடுருவிக் குத்துகிறது விலாவை
ஏரி உறைந்திட வீட்டினுள் எண்ணையும் உறைந்தது
கலைந்த படுக்கையில் போர்வைக் குவியலை
விலக்க மனமில்லாது கண்மூடி விழித்திருக்க
துவங்கும் நாளை எதிர்நோக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில்
உடலைத் எழத் தூண்டித் துரத்துகிறது மனம்

சாலையில் மந்தமாக வாகனங்கள் நகர
அடுக்கு உடைகளில் நீராவி மூச்சு விட்டு
சோம்பி நடக்கிறார்கள் ஜனங்கள்
காகங்கள் எதற்கோ கரைகின்றன - வாத்துகள்
ஏரியை நோக்கி எழும்பிப் பறக்கின்றன

மாற்றங்கள் சுழன்றடிக்கும் வெளியுலகிலிருந்து
சுடுங்காற்று உலவும் அலுவல அறைக்குள் புகுந்து
கம்பளியாடை துறந்து இருக்கையில் அமர
மாற்றமில்லா அலுவல்களைப் பற்றிப் பிடித்து
அன்றைய பொழுது நகரத் துவங்குகிறது
இன்றும் மற்றுமொரு நாளாக.

மனம் விட்டு, வாய்விட்டு

முதற் கைக்கடிகாரம், முதல் ஜோடிக் காலணிகள், முதல் திரைப்படம்,
முதல் புகைப்படம், முதல் மழை நனைதல், முதல் நீச்சல்,
முதல் சைக்கிள், முதல் வீடு, முதல் திருட்டு,
முதல் வெற்றி, முதல் வேலை, முதல் சம்பளம்
முதல் நண்பன், முதற் கடிதம், முதற் பாராட்டு,
முதல் ரயில், முதல் வான் பயணம், முதல் வாகனம்,
முதற் காதலி முதல் தொடுகை, முதல் முத்தம்
முதலிரவு, முதலுறவு, முதற் குழந்தை
முதல் வீடு, முதன்முறையாய் முதலாளியாய் - என
முப்பது வயதுகளில் முப்பது தருணங்களைப்
புன்னகைக்க வைத்தக் காரணங்களாய்
சுலபமாகச் சொல்ல முடிகிறது - ஆனாலும்

மனம்விட்டு, வாய்விட்டுச் சிரித்த தருணங்கள்
எவையென்று யோசித்தால் ஓரிரண்டைத் தவிர
வேறெதுவும் குறிப்பிட முடியாதிருக்கிறது

காரணங்கள் அருகிய கடந்த காலத்தைத்
திரும்பிப் பார்க்கையில் சில நேரம்
புன்னகைக்கக்கூட முடிவதில்லை

****

மனம் மொழி தூரம்

தொலைதூரத்தில் தனித்திருக்கிறது அவள் மனம்
துன்பங்களில் உழன்றிட ஆதரவு தேடுகிறது
தொலைந்திட்ட என் இதயத்தைத் தேடியலைகையில்
தென்பட்டது அவள் முகம் - அது
நிரந்தரமாயிற்று என் சிந்தையில்

தூரம் தள்ளி வைத்திருந்தாலும் - அவள்
துடித்திடும் இதயத்தைக் கேட்க முடிகிறது - ஆனாலும்
அவளின் துன்பமென்னவென்றறியாது தவிக்கிறேன்
நான் நட்பா, எதிரியா - அவளின் துன்பங்களில் ஒன்றா
எனக்கூட அறிய வகையில்லாது துடிக்கிறேன்

உணர்வுகள் புரிபடாத வார்த்தைப் பரிமாற்றங்கள்
ஆயாசத்தைத் தருகின்றன - அவளிடம்
பட்டெனச் சொல்லிவிட உதடுகள் துடித்தாலும்
வெடித்துச் சிதறும் என் வார்த்தைகளின் சுயநலத்தில்
அவளை இழந்துவிடக்கூடிய அச்சம் என்னை வாட்டுகிறது

எதுவுமில்லாவிட்டாலும் இப்போதைய எங்களின்
சம்பிரதாய வார்த்தைகளும் உரையாடல்களும்
அவை வெற்றாகவே இருந்தாலும்கூட - அவை
நட்புச் சங்கிலியாக எம்மைப் பிணைப்பது போதும்
மனங்கள் தொடர்ந்து துடிக்கட்டும்

என்றாவதொரு நாள் உணர்வு மொழிகளின் விளிம்பில்
அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள் உடைந்து போக
மடைதிறந்து சங்கமிக்கும் மனங்களின் நேசத்தில்
இன்றைய தற்காலிக துடிப்புகள் கரைந்து போகும்

நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை?

***