அலகிலாக் காதல்

உன் என நினைக்குமுன்னே
உள்ளில் நிகழும் நெகிழ்வையும்
என் எனச் சொல்லுமுன்னே
என்னில் நீ நிறைவதையும்
எனக்கெல்லாம் நீயே என்பதை
எவ்வார்த்தையும் சிக்காதிருந்தும்
யாருஞ் சொல்லாச் சிற்பமாய்
வடித்திடத் துடிக்கிறதென் நெஞ்சு

வயிற்றிலெப்போதும் பறக்கும்
பேசாப் பட்டாம் பூச்சிகளின்
தவிப்பினைத் தூவும் இச்சிறு
வரிகளின் நிழலில்
ஆவேசமாயுன் வருகைக்காகக்
காத்திருக்கிறதென்
அலகிலாக் காதல்

பட்டுப் பூச்சி

மொழியிலடங்கா உணர்வுகளை
எனக்குள் எப்போதுமெழுப்புகிறாய்
தேவதையே
உன் குரல் கேட்கவும்
உனைக் காணவும்
என்னுயிர் துடிக்கும் 
கணங்களிலெல்லாம்
மனோ வேகத்தில் உனையடைந்து 
உன்னை அரவணைத்து
உன்முகம் தாங்கி
பட்டுப்பூச்சியின் சிறகைப் போல்
மென்மையாய் நெற்றியில் முத்தமிடுவேன்
நீர் பொசியும் உன்னிமைகளில்
இதமாய் இதழ்களால் ஒற்றி
உப்புக் கன்னங்களை
முத்தமிட்டுத் தேற்றுவேன்
உன் தேவதைப் புன்னகையைக்
காட்டக் கோருவேன்
இன்னும் கண்மூடிக்கொண்டு
இடவலமாய்த் தலையாட்டி
மறுப்பாய் நீ
மறுபடி கண்ணிமையில் முத்தமிட்டு
என்னைப் பாரடியென்பேன்
உன்னிதழோரம் மின்னும் சிறு
புன்னகைக் கீற்று
உறைந்த கணத்தின்
புகைப்படம்போல்
உறைந்த புன்னகையுடன்
இருக்குமுன் இதழ்களை
நினைவு கொள்வேன்
உன் புன்னகையில்
அவை அழகு கூடுவதையும்
நினைவுகூர்வேன்
கரங்களால் வளைத்துன்னை
என்னுடன் சேர்த்தணைக்க
உன் முகம் நாணத்தில் சிவந்து
புன்னகைக் கீற்று பெரிதாகும்
அப்புன்னகையைப் பற்றிக்கொண்டு
துவங்கும் முத்தங்களால்
தொடரும் நம்
ஆன்மாக்களின் உரையாடல்கள்
எனையாளும் என் தேவதையே
காலமும் தொலைவும் பிரித்தாலும்
இப்பொழுதும் எப்பொழுதும்
முப்பொழுதும்
அரூபமாய் யட்சனாய்
உன்னுடன் உனதானவனாய்
நானிருப்பேன்

எதிரொலி

ஒட்டவே முடியாது என்பதற்காக
நீர்த்துளிகளை உதறிவிட்டுப் 
போவதில்லை தாமரையிலை
ஒட்டவே முடியாது என்றாலும்
விழாமலோ விலகியோ
போவதில்லை நீர்த்துளி
ஒட்டியிருப்பது மட்டும்
பந்தங்களில்லை
ஒட்டாதிருப்பவர்க்குப்
பகையென்றில்லை
காலமும் தொலைவும்
காதலைக் கரைத்துவிடுவதில்லை
முட்களும் பூக்களும் நிரம்பிய பாதை
வருடலாம் குருதி கொட்டச் செய்யலாம்
எவ்வலிகளையும்
எல்லாச் சந்தோஷங்களையும்
தாண்டி நிற்பது பரஸ்பரக் காதலே
அருகிலோ தொலைவிலோ
எங்கிருந்தாலும்
தேவதையை நினைத்துத்
துடிப்பொலி எழுப்பும்
என்னிதயம் தேடுவதெல்லாம்
ஒரு சிறிய
எதிரொலியையே

பேசா மொழி

அலகிலாக் காதலை
மடையிட்டுத் தடுத்து
இயல்பாய் இருப்பதுபோல்
இயல்பற்று இருக்கும்
தருணங்கள் தருகின்றன
அளவிலா வலியை

உன் என் நம் வலி தீர்க்க
இதமாய்ச் சொல்ல விழையும்
அறிந்த மொழியின்
தெரிந்த வார்த்தைகள்
எவையும் உதவாமல்
தோற்கும்போதெல்லாம்
இறுதியில்
இப்பேசா மொழியில்
என் உரையாடலைத்
தொடங்குவேன்

நூலிழைக்கும் இடம்தராத
என் அரவணைப்பும்
உன் மென் முகத்தில்
இளஞ்சூடு பரவ
என் உயிரைக் குவித்துத்
தரும் ஆழ் முத்தங்களும்
உன் வலிகளையும்
கண்ணீரையும் துடைத்தெடுத்துப்
புன்னகையைத் தீட்டும்

இன்னும் கண் மூடியிருப்பாய்

உன்னிதழ்களிலிருந்து
விரியும் புன்னகை
கன்னங்களைச்
சிவக்கச் செய்து
மயிற்பீலி இமைகளையும்
புருவங்களையும்
வளைத்து விரிக்கும்

லேசாய்ச் சுருங்கும்
உன் நெற்றியின் மெல்லிய
கோடுகளை மறுபடியும்
என் இதழ்களால்
சமனப் படுத்துவேன்

முடிவற்ற வலியற்ற
இவ்வுரையாடல்
தொடர்வதற்காவது
அறிந்த மொழியும்
தெரிந்த வார்த்தைகளும்
அடிக்கடித் தோற்கட்டும்

வேண்டும்

தூரமும் காலமும் இல்லாதொரு
உலகம் வேண்டும்
உயிரென நினைக்கும் உறவினை 
ஒரு கணமும் பிரியாதிருக்கும் 
நிலை வேண்டும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணித்து
வேறு மானுடரில்லா அவ்வுலகைச்
சுற்றி வரவேண்டும்
ஆர்ப்பரிக்கும்
நீலப் பெருங்கடலின் நுனியில்
நுரைத்திட்ட அலைகள் முத்தமிட
கைகளைக் கோர்த்து
ஈர மணலில் தற்காலிகத்
தடங்களைப் புதைத்து
நடக்கவேண்டும்
புரவியின் பிடரிபோல் காற்றில்
அலையலையாய் விரியும்
அவள் கூந்தலில் முகம்
பொதித்துக் கொள்ளவேண்டும்
கடலின் எல்லையை முத்தமிட
விரையும் மாலைச் சூரியனின்
ரேகைகள் பட்டுத் தங்கமாய்
ஜொலிக்கும் முகத்தை ஏந்தி
ஆழ முத்தமிட்டுக்
கதிரவனைப் போட்டியில்
வெல்லவேண்டும்
கரும்பச்சைப் புல்வெளிப் படுக்கையைப்
பனித்துளிகள் நனைக்க
கைகளைத் தலையணையாக்கி
அவளுடன் இதமாய்க்
கருநீல வானின் நட்சத்திரங்களை
ரசிக்கவேண்டும்
தாமதமாய்க் கூடு திரும்பும்
நிழற் பறவைகளுக்குக்
கையசைக்க வேண்டும்
வெள்ளி நகம் போல் மின்னும்
பின்னிரவுப் பிறைநிலாவின்
விளிம்பின் கூர்மைபட்டுத்
தெறித்து விழும் நட்சத்திரத்தின்
ஒளித் தடத்தை விழிகள் விரியப்
பார்க்கவேண்டும்
அடர் வனத்தின் விசித்திர ஒலிகளும்
சில்வண்டுகளின் ரீங்காரமும்
ஓயாத அலைகளின் மூச்சும்
அசையாதிருக்கும் மரங்களும்
நிரம்பித் ததும்பும் அவ்விரவில்
ஆரத் தழுவியிருக்கும் இருவரையும்
அறியாததொரு பொழுதில் உறக்கம்
தழுவ வேண்டும்
இனிய கனவுகளில் இருவரும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
சீரான குளம்பொலியின்
தாளங்களுடன்
சிலுசிலுவென உராயும் காற்றுடன்
இதயங்களின் நடனத் துடிப்புடன்
தூரமும் காலமும் இல்லா
அவ்வுலகில்
ஒரு கணமும் பிரியாது
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணத்தைத்
தொடரவேண்டும்

வனாந்திரச் சிங்கங்கள்

இலையுதிர்கால வனத்தில்
இரு சிங்கங்கள்
அரி ஆண் பரி பெண்
வனம் அதிர விளையாடின
அவற்றின் கர்ஜனை
வனமெங்கும் எதிரொலித்தது
அவை ஒன்றையொன்று
சீண்டிக்கொண்டன
ஓடின துரத்தின
அரி அலகிலாக் காதலுடன்
பரியின் அரணாய் இருப்பதையே
பரியினருகில் இருப்பதையே
விரும்பியது
அமைதியாய் இருந்தது

பரியொரு குறும்புச் சிங்கம்
அரியை அவ்வப்போது
சீண்டிக்கொண்டேயிருந்தது
நகங்களால் கீறியது
குருதிக் கோடிட்டது
அவற்றை நாவால் நிரடியது
முண்டி உரசிச் சாய்த்தது
அரி எல்லாவற்றையும் விரும்பியது
அக்குறும்புகளும் சீண்டல்களும்
நகக் காயங்களும் நாவின் இதமும்
எல்லாமுமாய் தனதுலகாய்
அரி கருதியது
இமைப்பொழுதும் விலகாதிருந்தது
பிரியாதிருந்தது
வேட்டையாடச் செல்ல நேரிடும்
தற்காலிகப் பொழுதுகளிலும்கூட
இரையைவிட பரியின் நினைவே
மிகுந்திருந்தது
எப்போதும் அதன் அருகாமைக்குத்
தவித்திருந்தது

தொலைவிலிருந்ததொரு
இரவுப் பொழுதொன்றில்
பரியின் ஓலத்தை
அரி கேட்டது பதறியது
விசனம் கொண்டது
முட்கள் உடல் கிழிக்கக்
கானகத்தை ஊடுருவிப்
கடந்துப் பாய்ந்தோடி வந்தது
மூச்சிறைக்க நின்றது
பரி நலிவுற்றிருந்ததைக்
கண்டு துடித்தது
சுற்றிச் சுற்றி வந்தது
அதைச் சீண்டியது
நாவால் நிரடியது
முண்டிச் சாய்த்தது
நலிவு மறந்த பரி
கண்களை மூடியிருந்த
தருணத்தில்
அரி தன்னியல்பு விடுத்துப்
பரியை நகத்தால் கீறியது
கீறல் ஆழமானது
குருதி கொட்டியது
பரி துடித்தது
அன்பு மிகுதியில்
அத்துடிப்பைக் கவனிக்காத அரி
உன்னைப் போலவே உன்னிடம்
விளையாடுகிறேன் பார்த்தாயா
என்று சிரித்தது - அது
பரியின் மனதையும் கீறியது
குறும்புகளும் கீறல்களும்
இயல்பாய்ச் செய்த பரிக்கு
அரியின் இயல்பு அதுவல்ல
என்று புரியவில்லை
அளவிலா அன்பினால்
அரியின் இயல்பு விடுத்த செயலும்
புரியவில்லை
கடந்த காலக் கீறல்களை நினைத்துக்
குற்றவுணர்வு கொண்டது
எழுந்து விலக நினைத்தது
இனி
எவ்விளையாட்டுகளும் கூடாதென
நினைத்தது அழுதது

மின்னல் வெட்டிய நொடிப்பொழுதில்
பரியின் கண்களில் நீரையும்
வழிந்த குருதியையும் கண்ட
அரி பேரதிர்ச்சியுற்றது
தன்னுயிரெனக் கருதிய பரியிடம்
இயல்பற்ற விளையாட்டொன்றை
ஆடியதால் ஏற்பட்ட
பெருங்காயத்தினைக் கண்டு
தவித்துத் துடித்தது
இதயம் வெடிப்பதுபோலுணர்ந்தது
தன் மீதே சினங்கொண்டது
காடதிர கர்ஜனை செய்தது
மரங்களை அறைந்து வீழ்த்தியது
நகங்களை உடைத்துவிட யத்தனித்தது
கண்களைத் தாழ்த்தி
பேசா மடந்தையாய்
இருந்த பரியைப் பார்த்து
இறைஞ்சியது கெஞ்சியது

கார்மேகங்கள் சூழ்ந்து
பேரிருள் போர்த்திய
காடு அடைமழையில்
சிங்கங்கள் இரண்டும்
நனைந்து நின்றன
தலை தாழ்த்தி நின்றன
இயல்பற்ற நிலையில் நின்றன
கர்ஜனைகள் நின்றன

இரண்டின் குருதியும்
இரண்டின் கண்ணீரும்
மழை நீரில் கலந்து
வடிந்து ஓடின
மின்னல்கள் இடையறாது பளிச்சிட
தூரத்தே இடிமுழக்கங்கள் தொடர்ந்து அதிர
அச்சிங்கங்களும் வனாந்திரமும்
எப்போது விடியுமெனக் காத்திருந்தன

எதிரொலியின் மெளனம்

திக்கு தெரியாத காட்டினிலே
மலைகளூடே அலைந்து திரிந்த
தனியனொருவனின்
மனக் குரலுக்குப் பதிலளித்துத்
தென்றலாய் வருடிக் 
கூடவே நடந்து வந்து
இசைந்தொலித்த எதிரொலியொன்று
சட்டெனச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல்
அடங்கி மெளனமாகிவிட்டது

கயிறு அவிழ்த்ததும்
துள்ளிக் குதித்துத்
தாயின் மடி தேடியோடும்
கன்றுக் குட்டியொன்று
தாயை அடையுமுன்
மறுபடியும்
பின்னிழுக்கப் பட்டதைப் போல்
மெளனக் கயிறு மனக் கன்றைப்
பின்னிழுத்துவிட்டது

இம்மெளனம் தற்காலிகமா
நிரந்தரமா என்று புரியாமல்
தவித்துத் துடிக்கும்
மனத்தின் குரல்
அழுகையாய் ஓலமாய்
ஆற்றாமையாய்
வடிகால்களின்றிக்
கொந்தளிக்கும் கடலாய்
ஆழிப் பேரலையாய்ச்
சீறுகின்றது இறைஞ்சுகிறது
அறைகூவுகிறது

அலைகள் எவ்வளவு
முறையிட்டாலும்
அசைந்து கொடுக்காத
பாறை போல்
மெளனம் அசையாதிருக்கிறது

காரணம் சொல்லாமல்
பெருகும் மெளனம்
கூர்வாளைப் போன்று
துளைத்தறுத்ததில்
குருதி வழிந்தோடும்
இதயத்தின் வலியைப்
பிரதிபலிக்கவியலாமல்
தனியாய்த் தவிக்கிறதோர்
(எதிரொலியின்) ஆன்மா(வும்)

நிழல்

முடிவிலியாய் நெளிந்து நீள்கிறது பாதை

சூரியன் உச்சியில் தகிக்கும்

மதிய வெயில் நேரம்

நிழல்களும் ஓய்வெடுக்க

ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன

மணலும் தரையும் கொதித்திருக்க

பொசுங்கிய பாதங்களுடன்

இனி ஓரடியும் வைக்கவியலாது

அவ்வொற்றைச் சுவரின் கீழ்

ஓரங்குலமே எட்டிப் பார்த்தது

நிழற் கோடொன்று

மெல்ல அணுகி அனுமதியின்றி

அதன் மீது நுனிக்காலில் நின்று

சுவரில் சாய்ந்துகொண்டேன்

சுவர் முதுகைச் சுட்டது

கால் விரல்கள் சிவந்தன

பாரமும் வெம்மையும் பொறுத்தன

நிழல் இன்னும் சற்று நீண்டது

பாதத்தை அணைத்துக்கொண்டது

வெம்மை தணிந்தது

கொடும் வெயிலில் நெடுநேரம்

கழித்துக் கிடைத்த அந்நிழலுடன்

இருந்துவிடலாம் போலிருந்தது

நிழலை என்னுடன் கூட்டிச்செல்ல

விரும்பினேன்

வா என்று அழைத்தேன்

நிழல் மெளனமாக இருந்தது

சுவரைவிட்டு வரமுடியாதென்றது

நிற்கும்வரை நின்றுகொள் என்றது

நெற்றி வியர்வை பார்வையை மறைக்க

செல்லவேண்டிய பாதையை நினைத்துப்

பெருமூச்சொன்றை உதிர்த்துவிட்டு

வெயிலில் நுழைந்தேன்

பாதங்கள் மரத்திருந்தன

தரைச் சூடு உறைக்கவில்லை

சற்று தூரம் சென்றதும்

திரும்பிப் பார்த்தேன்

நிழல் ஊர்ந்து பரந்து

நீண்டுகொண்டிருந்தது

அதற்கென விதிக்கப்பட்டிருக்கும்

எல்லை மீறாமல்

சுவரை விட்டு விலகாமல்

கரையும்

மின்சாரக் கம்பி மேல்

எதற்கோ

கரைந்துகொண்டேயிருக்கும்

ஒற்றைக் காகத்தை

யாரும் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை

கரையும் மனத்தையும்

ஆத்மாநாமின் வண்ணாத்திப் பூச்சிகள்

[எந்தக் குறிப்பிட்ட திசையையும்
பின்பற்றாது
வண்ணாத்திப் பூச்சிகள்
வாழ்க்கை நடத்துகின்றன…..

-ஆத்மாநாம்]

எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும்
இல்லாமல்
எந்நொடியில் துவங்கியதெனத்
தெரியாமல்
இதனாலென அதனாலென
எதனாலெனவும் புரியாமல்
நான் அறியாததொரு
பொழுதிலிருந்து
பட்டாம் பூச்சிகள் வயிற்றில்
பறக்கத் துவங்கிவிடுகின்றன
கண்சிமிட்டும் நொடிகளிலும்
விழித்திருந்தாலும் உறக்கத்திலிருந்தாலும்
அப்பொழுதும் இப்பொழுதும் எப்பொழுதுமென
முப்பொழுதுமென் சிந்தனையில்
வியாபித்திருக்கிறது
அம்முகமும் அதிலவள் புன்னகையும்
அவளருகாமையிலில்லாது
தூரத்தேயிருப்பது என்னை
அளவிலாத் துயரத்திலாழ்த்துகிறது
ஒவ்வொரு உரையாடலின் முடிவிலும்
விடைபெறும் வார்த்தைகள்
சொல்ல நேரிடும் போதெல்லாம்
இதயத்தை யாரோ
பிடுங்கியெடுத்தெறிவதுபோல்
வலிக்கிறது
நினைவுச் சலனங்களில்
உலாவுமவள் என்
கண்களில் ஏக்கத்தையும்
முகத்திலொரு புன்னகையையும்
நிரந்தரமாகப் பூசிவிட்டிருக்கிறாள்
இலக்கின்றியந்தப்
பட்டாம்பூச்சிகள் போல்
பல வண்ணங்களின் சுமையோடு
நகர்கிறது நடக்கிறது பறக்கிறதென்
அலகிலாக் காதல்

***

பிரியாசகி

உனக்கெல்லாமாகவும்
இருந்ததையும் இருந்தவரையும்
விடுத்துச் சகியென
எனைச் சகித்தென்
கரம்பற்றிய பிரியசகியே
என்னைப் பிரியாசகியாகவும்
என்றுமிருப்பாயா?

புலிக்குட்டி

ஆறுமாதமேயான அழகுப் புலிக்குட்டி
ஆசையுடன் அள்ளியெடுத்துக்கொண்டேன்

புலிக்குட்டி துள்ளியது விளையாடியது
மெந்நகத்தால் கைகளில் கீறியது
அதன் சேட்டைகளை மனம் விரும்பிற்று
இருபத்துநான்கு மணி நேரம் போதாதிருந்தது
இப்படியே பல வருடங்கள் உருண்டோடிற்று
புலி கம்பீரமாய் எழுந்து நின்றது
அதன் வன எல்லை விரிவடந்தது
புலி ஆனந்தமாய் வேட்டையாடிற்று
வளர்ந்ததும் அதை எட்ட நின்று
பார்த்து மகிழ்ந்து பெருமிதமடைந்தாலும்
அந்நியோன்யம் குறைந்தாலும்
என் மனதில் அன்பு குறையாதிருந்தது

எதிர்பாரா சில தருணங்களில்
புலி கோபமடைந்து உறுமிற்று
காடு நடுங்கியது
நான் அமைதியாக அவற்றைக் கடந்தேன்
எதிர்பாரா சில தருணங்களில்
புலி முதுகில் அறைந்து தள்ளியது
என் கண்களை நோக்காதிருந்தது
வலித்தாலும் விலகவில்லை

திடீரென்று ஒருநாள் அதற்கு
இரையாகிவிடுவோமெனத் தோன்றிற்று
அதன் வாலை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டேன்
புலி உறுமியது தாவியது ஓடியது
வாலை விட பயமாகவிருந்தது
இன்னும் சில வருடங்களோடின
பிடி லேசாகத் தளர்வதை உணர்ந்தேன்
புலியும் உணர்ந்ததை
நானும் உணர்ந்தேன்
புலி அசைவை நிறுத்திய அந்தக் கணத்தில்
பிடியை விட்டு விலகினேன்

திரும்பிப் பார்க்காது ஓடினேன்
வனம் தாண்டினேன்
தூரத்தில் புலி உறுமுவது கேட்டது

புல்வெளியூடே தொடர்ந்த நடை
சோர்வடைந்து நின்றபோது
கால்களிடயே பஞ்சுப்பொதியொன்று
வருடியதுபோலிருக்கப் பார்த்தால்

ஆறுமாதமேயான அழகுப் புலிக்குட்டி
ஆசையுடன் அள்ளியெடுத்துக்கொண்டேன்

***