நிழல்

முடிவிலியாய் நெளிந்து நீள்கிறது பாதை

சூரியன் உச்சியில் தகிக்கும்

மதிய வெயில் நேரம்

நிழல்களும் ஓய்வெடுக்க

ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன

மணலும் தரையும் கொதித்திருக்க

பொசுங்கிய பாதங்களுடன்

இனி ஓரடியும் வைக்கவியலாது

அவ்வொற்றைச் சுவரின் கீழ்

ஓரங்குலமே எட்டிப் பார்த்தது

நிழற் கோடொன்று

மெல்ல அணுகி அனுமதியின்றி

அதன் மீது நுனிக்காலில் நின்று

சுவரில் சாய்ந்துகொண்டேன்

சுவர் முதுகைச் சுட்டது

கால் விரல்கள் சிவந்தன

பாரமும் வெம்மையும் பொறுத்தன

நிழல் இன்னும் சற்று நீண்டது

பாதத்தை அணைத்துக்கொண்டது

வெம்மை தணிந்தது

கொடும் வெயிலில் நெடுநேரம்

கழித்துக் கிடைத்த அந்நிழலுடன்

இருந்துவிடலாம் போலிருந்தது

நிழலை என்னுடன் கூட்டிச்செல்ல

விரும்பினேன்

வா என்று அழைத்தேன்

நிழல் மெளனமாக இருந்தது

சுவரைவிட்டு வரமுடியாதென்றது

நிற்கும்வரை நின்றுகொள் என்றது

நெற்றி வியர்வை பார்வையை மறைக்க

செல்லவேண்டிய பாதையை நினைத்துப்

பெருமூச்சொன்றை உதிர்த்துவிட்டு

வெயிலில் நுழைந்தேன்

பாதங்கள் மரத்திருந்தன

தரைச் சூடு உறைக்கவில்லை

சற்று தூரம் சென்றதும்

திரும்பிப் பார்த்தேன்

நிழல் ஊர்ந்து பரந்து

நீண்டுகொண்டிருந்தது

அதற்கென விதிக்கப்பட்டிருக்கும்

எல்லை மீறாமல்

சுவரை விட்டு விலகாமல்