பட்டுப் பூச்சி

மொழியிலடங்கா உணர்வுகளை
எனக்குள் எப்போதுமெழுப்புகிறாய்
தேவதையே
உன் குரல் கேட்கவும்
உனைக் காணவும்
என்னுயிர் துடிக்கும் 
கணங்களிலெல்லாம்
மனோ வேகத்தில் உனையடைந்து 
உன்னை அரவணைத்து
உன்முகம் தாங்கி
பட்டுப்பூச்சியின் சிறகைப் போல்
மென்மையாய் நெற்றியில் முத்தமிடுவேன்
நீர் பொசியும் உன்னிமைகளில்
இதமாய் இதழ்களால் ஒற்றி
உப்புக் கன்னங்களை
முத்தமிட்டுத் தேற்றுவேன்
உன் தேவதைப் புன்னகையைக்
காட்டக் கோருவேன்
இன்னும் கண்மூடிக்கொண்டு
இடவலமாய்த் தலையாட்டி
மறுப்பாய் நீ
மறுபடி கண்ணிமையில் முத்தமிட்டு
என்னைப் பாரடியென்பேன்
உன்னிதழோரம் மின்னும் சிறு
புன்னகைக் கீற்று
உறைந்த கணத்தின்
புகைப்படம்போல்
உறைந்த புன்னகையுடன்
இருக்குமுன் இதழ்களை
நினைவு கொள்வேன்
உன் புன்னகையில்
அவை அழகு கூடுவதையும்
நினைவுகூர்வேன்
கரங்களால் வளைத்துன்னை
என்னுடன் சேர்த்தணைக்க
உன் முகம் நாணத்தில் சிவந்து
புன்னகைக் கீற்று பெரிதாகும்
அப்புன்னகையைப் பற்றிக்கொண்டு
துவங்கும் முத்தங்களால்
தொடரும் நம்
ஆன்மாக்களின் உரையாடல்கள்
எனையாளும் என் தேவதையே
காலமும் தொலைவும் பிரித்தாலும்
இப்பொழுதும் எப்பொழுதும்
முப்பொழுதும்
அரூபமாய் யட்சனாய்
உன்னுடன் உனதானவனாய்
நானிருப்பேன்

எதிரொலி

ஒட்டவே முடியாது என்பதற்காக
நீர்த்துளிகளை உதறிவிட்டுப் 
போவதில்லை தாமரையிலை
ஒட்டவே முடியாது என்றாலும்
விழாமலோ விலகியோ
போவதில்லை நீர்த்துளி
ஒட்டியிருப்பது மட்டும்
பந்தங்களில்லை
ஒட்டாதிருப்பவர்க்குப்
பகையென்றில்லை
காலமும் தொலைவும்
காதலைக் கரைத்துவிடுவதில்லை
முட்களும் பூக்களும் நிரம்பிய பாதை
வருடலாம் குருதி கொட்டச் செய்யலாம்
எவ்வலிகளையும்
எல்லாச் சந்தோஷங்களையும்
தாண்டி நிற்பது பரஸ்பரக் காதலே
அருகிலோ தொலைவிலோ
எங்கிருந்தாலும்
தேவதையை நினைத்துத்
துடிப்பொலி எழுப்பும்
என்னிதயம் தேடுவதெல்லாம்
ஒரு சிறிய
எதிரொலியையே

பேசா மொழி

அலகிலாக் காதலை
மடையிட்டுத் தடுத்து
இயல்பாய் இருப்பதுபோல்
இயல்பற்று இருக்கும்
தருணங்கள் தருகின்றன
அளவிலா வலியை

உன் என் நம் வலி தீர்க்க
இதமாய்ச் சொல்ல விழையும்
அறிந்த மொழியின்
தெரிந்த வார்த்தைகள்
எவையும் உதவாமல்
தோற்கும்போதெல்லாம்
இறுதியில்
இப்பேசா மொழியில்
என் உரையாடலைத்
தொடங்குவேன்

நூலிழைக்கும் இடம்தராத
என் அரவணைப்பும்
உன் மென் முகத்தில்
இளஞ்சூடு பரவ
என் உயிரைக் குவித்துத்
தரும் ஆழ் முத்தங்களும்
உன் வலிகளையும்
கண்ணீரையும் துடைத்தெடுத்துப்
புன்னகையைத் தீட்டும்

இன்னும் கண் மூடியிருப்பாய்

உன்னிதழ்களிலிருந்து
விரியும் புன்னகை
கன்னங்களைச்
சிவக்கச் செய்து
மயிற்பீலி இமைகளையும்
புருவங்களையும்
வளைத்து விரிக்கும்

லேசாய்ச் சுருங்கும்
உன் நெற்றியின் மெல்லிய
கோடுகளை மறுபடியும்
என் இதழ்களால்
சமனப் படுத்துவேன்

முடிவற்ற வலியற்ற
இவ்வுரையாடல்
தொடர்வதற்காவது
அறிந்த மொழியும்
தெரிந்த வார்த்தைகளும்
அடிக்கடித் தோற்கட்டும்

வேண்டும்

தூரமும் காலமும் இல்லாதொரு
உலகம் வேண்டும்
உயிரென நினைக்கும் உறவினை 
ஒரு கணமும் பிரியாதிருக்கும் 
நிலை வேண்டும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணித்து
வேறு மானுடரில்லா அவ்வுலகைச்
சுற்றி வரவேண்டும்
ஆர்ப்பரிக்கும்
நீலப் பெருங்கடலின் நுனியில்
நுரைத்திட்ட அலைகள் முத்தமிட
கைகளைக் கோர்த்து
ஈர மணலில் தற்காலிகத்
தடங்களைப் புதைத்து
நடக்கவேண்டும்
புரவியின் பிடரிபோல் காற்றில்
அலையலையாய் விரியும்
அவள் கூந்தலில் முகம்
பொதித்துக் கொள்ளவேண்டும்
கடலின் எல்லையை முத்தமிட
விரையும் மாலைச் சூரியனின்
ரேகைகள் பட்டுத் தங்கமாய்
ஜொலிக்கும் முகத்தை ஏந்தி
ஆழ முத்தமிட்டுக்
கதிரவனைப் போட்டியில்
வெல்லவேண்டும்
கரும்பச்சைப் புல்வெளிப் படுக்கையைப்
பனித்துளிகள் நனைக்க
கைகளைத் தலையணையாக்கி
அவளுடன் இதமாய்க்
கருநீல வானின் நட்சத்திரங்களை
ரசிக்கவேண்டும்
தாமதமாய்க் கூடு திரும்பும்
நிழற் பறவைகளுக்குக்
கையசைக்க வேண்டும்
வெள்ளி நகம் போல் மின்னும்
பின்னிரவுப் பிறைநிலாவின்
விளிம்பின் கூர்மைபட்டுத்
தெறித்து விழும் நட்சத்திரத்தின்
ஒளித் தடத்தை விழிகள் விரியப்
பார்க்கவேண்டும்
அடர் வனத்தின் விசித்திர ஒலிகளும்
சில்வண்டுகளின் ரீங்காரமும்
ஓயாத அலைகளின் மூச்சும்
அசையாதிருக்கும் மரங்களும்
நிரம்பித் ததும்பும் அவ்விரவில்
ஆரத் தழுவியிருக்கும் இருவரையும்
அறியாததொரு பொழுதில் உறக்கம்
தழுவ வேண்டும்
இனிய கனவுகளில் இருவரும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
சீரான குளம்பொலியின்
தாளங்களுடன்
சிலுசிலுவென உராயும் காற்றுடன்
இதயங்களின் நடனத் துடிப்புடன்
தூரமும் காலமும் இல்லா
அவ்வுலகில்
ஒரு கணமும் பிரியாது
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணத்தைத்
தொடரவேண்டும்