வனாந்திரச் சிங்கங்கள்

இலையுதிர்கால வனத்தில்
இரு சிங்கங்கள்
அரி ஆண் பரி பெண்
வனம் அதிர விளையாடின
அவற்றின் கர்ஜனை
வனமெங்கும் எதிரொலித்தது
அவை ஒன்றையொன்று
சீண்டிக்கொண்டன
ஓடின துரத்தின
அரி அலகிலாக் காதலுடன்
பரியின் அரணாய் இருப்பதையே
பரியினருகில் இருப்பதையே
விரும்பியது
அமைதியாய் இருந்தது

பரியொரு குறும்புச் சிங்கம்
அரியை அவ்வப்போது
சீண்டிக்கொண்டேயிருந்தது
நகங்களால் கீறியது
குருதிக் கோடிட்டது
அவற்றை நாவால் நிரடியது
முண்டி உரசிச் சாய்த்தது
அரி எல்லாவற்றையும் விரும்பியது
அக்குறும்புகளும் சீண்டல்களும்
நகக் காயங்களும் நாவின் இதமும்
எல்லாமுமாய் தனதுலகாய்
அரி கருதியது
இமைப்பொழுதும் விலகாதிருந்தது
பிரியாதிருந்தது
வேட்டையாடச் செல்ல நேரிடும்
தற்காலிகப் பொழுதுகளிலும்கூட
இரையைவிட பரியின் நினைவே
மிகுந்திருந்தது
எப்போதும் அதன் அருகாமைக்குத்
தவித்திருந்தது

தொலைவிலிருந்ததொரு
இரவுப் பொழுதொன்றில்
பரியின் ஓலத்தை
அரி கேட்டது பதறியது
விசனம் கொண்டது
முட்கள் உடல் கிழிக்கக்
கானகத்தை ஊடுருவிப்
கடந்துப் பாய்ந்தோடி வந்தது
மூச்சிறைக்க நின்றது
பரி நலிவுற்றிருந்ததைக்
கண்டு துடித்தது
சுற்றிச் சுற்றி வந்தது
அதைச் சீண்டியது
நாவால் நிரடியது
முண்டிச் சாய்த்தது
நலிவு மறந்த பரி
கண்களை மூடியிருந்த
தருணத்தில்
அரி தன்னியல்பு விடுத்துப்
பரியை நகத்தால் கீறியது
கீறல் ஆழமானது
குருதி கொட்டியது
பரி துடித்தது
அன்பு மிகுதியில்
அத்துடிப்பைக் கவனிக்காத அரி
உன்னைப் போலவே உன்னிடம்
விளையாடுகிறேன் பார்த்தாயா
என்று சிரித்தது - அது
பரியின் மனதையும் கீறியது
குறும்புகளும் கீறல்களும்
இயல்பாய்ச் செய்த பரிக்கு
அரியின் இயல்பு அதுவல்ல
என்று புரியவில்லை
அளவிலா அன்பினால்
அரியின் இயல்பு விடுத்த செயலும்
புரியவில்லை
கடந்த காலக் கீறல்களை நினைத்துக்
குற்றவுணர்வு கொண்டது
எழுந்து விலக நினைத்தது
இனி
எவ்விளையாட்டுகளும் கூடாதென
நினைத்தது அழுதது

மின்னல் வெட்டிய நொடிப்பொழுதில்
பரியின் கண்களில் நீரையும்
வழிந்த குருதியையும் கண்ட
அரி பேரதிர்ச்சியுற்றது
தன்னுயிரெனக் கருதிய பரியிடம்
இயல்பற்ற விளையாட்டொன்றை
ஆடியதால் ஏற்பட்ட
பெருங்காயத்தினைக் கண்டு
தவித்துத் துடித்தது
இதயம் வெடிப்பதுபோலுணர்ந்தது
தன் மீதே சினங்கொண்டது
காடதிர கர்ஜனை செய்தது
மரங்களை அறைந்து வீழ்த்தியது
நகங்களை உடைத்துவிட யத்தனித்தது
கண்களைத் தாழ்த்தி
பேசா மடந்தையாய்
இருந்த பரியைப் பார்த்து
இறைஞ்சியது கெஞ்சியது

கார்மேகங்கள் சூழ்ந்து
பேரிருள் போர்த்திய
காடு அடைமழையில்
சிங்கங்கள் இரண்டும்
நனைந்து நின்றன
தலை தாழ்த்தி நின்றன
இயல்பற்ற நிலையில் நின்றன
கர்ஜனைகள் நின்றன

இரண்டின் குருதியும்
இரண்டின் கண்ணீரும்
மழை நீரில் கலந்து
வடிந்து ஓடின
மின்னல்கள் இடையறாது பளிச்சிட
தூரத்தே இடிமுழக்கங்கள் தொடர்ந்து அதிர
அச்சிங்கங்களும் வனாந்திரமும்
எப்போது விடியுமெனக் காத்திருந்தன

எதிரொலியின் மெளனம்

திக்கு தெரியாத காட்டினிலே
மலைகளூடே அலைந்து திரிந்த
தனியனொருவனின்
மனக் குரலுக்குப் பதிலளித்துத்
தென்றலாய் வருடிக் 
கூடவே நடந்து வந்து
இசைந்தொலித்த எதிரொலியொன்று
சட்டெனச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல்
அடங்கி மெளனமாகிவிட்டது

கயிறு அவிழ்த்ததும்
துள்ளிக் குதித்துத்
தாயின் மடி தேடியோடும்
கன்றுக் குட்டியொன்று
தாயை அடையுமுன்
மறுபடியும்
பின்னிழுக்கப் பட்டதைப் போல்
மெளனக் கயிறு மனக் கன்றைப்
பின்னிழுத்துவிட்டது

இம்மெளனம் தற்காலிகமா
நிரந்தரமா என்று புரியாமல்
தவித்துத் துடிக்கும்
மனத்தின் குரல்
அழுகையாய் ஓலமாய்
ஆற்றாமையாய்
வடிகால்களின்றிக்
கொந்தளிக்கும் கடலாய்
ஆழிப் பேரலையாய்ச்
சீறுகின்றது இறைஞ்சுகிறது
அறைகூவுகிறது

அலைகள் எவ்வளவு
முறையிட்டாலும்
அசைந்து கொடுக்காத
பாறை போல்
மெளனம் அசையாதிருக்கிறது

காரணம் சொல்லாமல்
பெருகும் மெளனம்
கூர்வாளைப் போன்று
துளைத்தறுத்ததில்
குருதி வழிந்தோடும்
இதயத்தின் வலியைப்
பிரதிபலிக்கவியலாமல்
தனியாய்த் தவிக்கிறதோர்
(எதிரொலியின்) ஆன்மா(வும்)

நிழல்

முடிவிலியாய் நெளிந்து நீள்கிறது பாதை

சூரியன் உச்சியில் தகிக்கும்

மதிய வெயில் நேரம்

நிழல்களும் ஓய்வெடுக்க

ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன

மணலும் தரையும் கொதித்திருக்க

பொசுங்கிய பாதங்களுடன்

இனி ஓரடியும் வைக்கவியலாது

அவ்வொற்றைச் சுவரின் கீழ்

ஓரங்குலமே எட்டிப் பார்த்தது

நிழற் கோடொன்று

மெல்ல அணுகி அனுமதியின்றி

அதன் மீது நுனிக்காலில் நின்று

சுவரில் சாய்ந்துகொண்டேன்

சுவர் முதுகைச் சுட்டது

கால் விரல்கள் சிவந்தன

பாரமும் வெம்மையும் பொறுத்தன

நிழல் இன்னும் சற்று நீண்டது

பாதத்தை அணைத்துக்கொண்டது

வெம்மை தணிந்தது

கொடும் வெயிலில் நெடுநேரம்

கழித்துக் கிடைத்த அந்நிழலுடன்

இருந்துவிடலாம் போலிருந்தது

நிழலை என்னுடன் கூட்டிச்செல்ல

விரும்பினேன்

வா என்று அழைத்தேன்

நிழல் மெளனமாக இருந்தது

சுவரைவிட்டு வரமுடியாதென்றது

நிற்கும்வரை நின்றுகொள் என்றது

நெற்றி வியர்வை பார்வையை மறைக்க

செல்லவேண்டிய பாதையை நினைத்துப்

பெருமூச்சொன்றை உதிர்த்துவிட்டு

வெயிலில் நுழைந்தேன்

பாதங்கள் மரத்திருந்தன

தரைச் சூடு உறைக்கவில்லை

சற்று தூரம் சென்றதும்

திரும்பிப் பார்த்தேன்

நிழல் ஊர்ந்து பரந்து

நீண்டுகொண்டிருந்தது

அதற்கென விதிக்கப்பட்டிருக்கும்

எல்லை மீறாமல்

சுவரை விட்டு விலகாமல்

கரையும்

மின்சாரக் கம்பி மேல்

எதற்கோ

கரைந்துகொண்டேயிருக்கும்

ஒற்றைக் காகத்தை

யாரும் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை

கரையும் மனத்தையும்