ஓரவஞ்சனை!

அடுக்கடுக்காய் மலைத்தொடர்
அலைபோல் முகடுகளில்
வழிந்து தவழும் மேகங்கள்
மஞ்சள் புல்வெளிகளுக்கிடையே
கரும்பச்சை மரக் கொத்துகள்
பரமபதப் பாம்பு போல்
நெளிந்து ஊடுருவும் சாலைகள்
அதிவெட்பம் கடுங்குளிர் ஏதுமின்றி
சுகமான தட்பவெப்பம்
எப்போதும் மின்னும் சூரியனின்
உதய அஸ்தமன மாயாஜாலங்கள்
பரந்திருக்கும் திராட்சைத் தோட்டங்கள்
எந்திரங்களின் விவசாய தந்திரங்கள்
உலகிற்குப் புதுநுட்பம் தரும்
ஊற்றுக்கண் நகரங்கள்
கடவுளின் ஓரவஞ்சனை
கலிஃபோர்னியா!

ஆறு

அடித்துத் துவைத்து
ஏறியிறங்கி 
இடறி எச்சமிட்டுச் 
சென்ற மானுடர்களை
புறக்கணித்தாலும் 
விலகிக் கரைந்துக் 
கானலாகிப் போன 
ஆற்றைக் கண்டு 
கலங்கி நிற்கிறது 
படித்துறை

காடு

எரிக்கப்பட்டது காடு
கருகின மரங்கள்
கருகின உயிர்கள்
மிஞ்சிய சில மரங்களும்
எஞ்சிய சில உயிர்களும்
எரியூட்டலையும்
எரியூட்டலைத் தடுக்காது
எரித்தவர்களைத் தண்டிக்காது
கைகட்டிப் பார்த்தவர்களையும்
கண்டித்துத்
தம்மைத் தாமே
எரித்து மாய்கின்றன

கவனிப்பாரற்று

தெருக்கோடித் தேரும் அதன்
புதைந்த சக்கரங்களிடையே
கிழவியும் 
நீண்ட நாட்களாய்க் 
கேட்பாரின்றி
நகராதிருக்கின்றனர்

கிழிக்காத பக்கங்கள்

திண்ணையில் சரவணன்
கிழித்த பக்கத்தில்
கிறக்கத்துடன்
'ஆமைபோல் நகரும்
கடிகாரம்
நீ வந்ததும்
முயல் போல் ஓடுவதேன்
கண்ணே' என
கோடிவீட்டு லட்சுமிமீது
எழுதி ஒளித்துவைத்த
புதுக்கவிதை
தமிழ் ஐயா தேனப்பன் கண்ணில்
சீட்டாட்டத்தின்போது பட்டுவிட
சீட்டுக்கட்டைத் எறிந்துவிட்டு
'வக்காலி' என்று வேட்டியை
மடித்துக்கட்டித் தேடினார்
சரவணனை-நல்ல வேளை
ஐயா கையில் சிக்கியிருந்தால்
வெண்பாவாயிருந்தவன்
திருக்குறளாகியிருப்பான்
தப்பித்தான் சரவணன்
தப்பித்தது புதுக்கவிதை
இன்னும் மிச்சமிருக்கின்றன
எழுத்ப்படாத கவிதைகளும்
கிழிக்கப்படாத பக்கங்களும்
சரவணனின் காதலும்!

மழை

பின்கழுத்திலென் மூச்சுபட்டுப்
பூனைமயிர் சிலிர்க்கக்
காதுமடல்களை நாவால் நிரடிக்
கடித்துன்னையணைத்துக்
கண்மூடியுன் தோள்களில்
சத்தமில்லா முத்தமிட்ட
காலம் உறைந்த கணங்களை
இருள்போர்த்திய இவ்வறைக்கப்பால்
ஆவேசமாய்ப் பொழியும்
மழையோசை நினைவூட்டுகிறது!

பதுமை

ஜன்னலில் நிற்கும் பதுமை
போலில்லாது
உணர்வும் உயிரும் நிறைந்த
தென்றலாய் இருக்கிறாய் நீ
உன் அருகாமை
எப்போதும் வேண்டி
மகிழும் மனதின் விம்மல்கள்
விழியோரங்களில் ஈரமாய்
மின்னுகி்ன்றன

சம்பிரதாய உரையாடல்களும்
வெற்று வார்த்தைகளும்
சலிப்பையேற்படுத்தும் தருணங்களில்
எண்ணப் பரிவர்த்தனைகளை
நம் மௌனங்கள் தொடர்கின்றன

என் ஏந்துதலில்
என்னையேந்திச் செல்லும்
எனக்கான என் தேவதை நீ

உன் சிறு தொடல்களும் புன்சிரிப்பும்
அணைப்புகளும் ரகசிய முத்தங்களும்
வெம்மையேற்றிப் படர்கின்றன
உடலிலும் மனதிலும்

இரவு நிரம்பிய அறையிலும்
விழிகளிலும் அதரங்களிலும்
ஒளிர்கிறதுன் புன்னகை
அதைக் கவ்விக் கண்மூடுகிறேன்

உன்னையும் என்னையும்
நம்மிடம் சரணடைந்திட
இரவையும் இப்பயணத்தையும்
முடிவற்றதாக்கும் முடிவுடன்
கண்கொட்டாது காத்திருக்கிறது
அப்பதுமை
***