பதுமை

ஜன்னலில் நிற்கும் பதுமை
போலில்லாது
உணர்வும் உயிரும் நிறைந்த
தென்றலாய் இருக்கிறாய் நீ
உன் அருகாமை
எப்போதும் வேண்டி
மகிழும் மனதின் விம்மல்கள்
விழியோரங்களில் ஈரமாய்
மின்னுகி்ன்றன

சம்பிரதாய உரையாடல்களும்
வெற்று வார்த்தைகளும்
சலிப்பையேற்படுத்தும் தருணங்களில்
எண்ணப் பரிவர்த்தனைகளை
நம் மௌனங்கள் தொடர்கின்றன

என் ஏந்துதலில்
என்னையேந்திச் செல்லும்
எனக்கான என் தேவதை நீ

உன் சிறு தொடல்களும் புன்சிரிப்பும்
அணைப்புகளும் ரகசிய முத்தங்களும்
வெம்மையேற்றிப் படர்கின்றன
உடலிலும் மனதிலும்

இரவு நிரம்பிய அறையிலும்
விழிகளிலும் அதரங்களிலும்
ஒளிர்கிறதுன் புன்னகை
அதைக் கவ்விக் கண்மூடுகிறேன்

உன்னையும் என்னையும்
நம்மிடம் சரணடைந்திட
இரவையும் இப்பயணத்தையும்
முடிவற்றதாக்கும் முடிவுடன்
கண்கொட்டாது காத்திருக்கிறது
அப்பதுமை
***