பசி

வைக்கோலடைத்த கன்று

காற்றிலாடும் வெற்றுத்தூளி

வலிக்கும் மார்புக்குள் வெளியேறாச் சீம்பால்

இரவு நிலா நிசப்தமாக அழ

பசுவுக்கும் மனைவி்க்கும் சொந்தக்காரன்

அவன் பசியில் மட்டும்

கண்ணாயிருக்கிறான்.

மனத் தூரிகை

உயிரோவியம் நீ - உன்

விழிகளின் கண்ணீர் அழித்து - பின்

இதழ்களில் புன்னகை வரைந்திட

விழைகிறேன் மனத்தூரிகையால்!

மனம்!

ரொங்கும் பம்பரமும்
பறக்காது அந்தரத்தில் நிற்கும்
தட்டானும் தரும்
சலனமற்றக் காட்சிப்பிழைபோல்

காட்சி தருகிறதென்
மனம்!

இயல்புக் கலைப்பு

அதிவிரைவாய் வந்த கருமேகக்கூட்டம்

கூடாரமாய் விரித்துச் சூழ 

இருளடித்து ஓடி மறைந்தது சூரியன் 

சடசடவென கண்ணாடியை அறையும்

மழைத்துளிகளைத் துடைத்தெறியும்

நீர்துடைப்பான்கள் படபடக்கச் 

சாலைகளில் விரைகின்றன வாகனங்கள்

குடைகள் விரித்தும் கூரைதேடியும்

ஓடுகின்றது ஜனக்கூட்டம்

தூரத்து வானில் ஒளிக்கம்பியாய்

இறங்கித் தழுவிய மின்னலின்

முத்தச்சூடு தாங்காது பற்றியெரிகிறது

தென்னைமரம் - பின் நொடிகள்

தாமதித்துச் செவிகளில் மோதுகிறது 

இடியின் ஆவேசம்

சிலகணங்களே நீடித்ததந்த

இயற்கையின் இயல்பு கலைப்பு

யாரோ கையசைத்தாற்போல

சட்டென எல்லாமும் நிற்க

கலைந்து கரைந்தன மேகங்கள்

அவசரமாய் வானவில்லொன்றுடன்

வெளிப்பட்டுச் சிரிக்கிறான் சூரியன்

எதுவும் நடவாதது போல் எல்லாம்

வழமையாகக் காட்சியளிக்க

ஏரிமேல் அலறிப் பறந்து போகின்றது

குழம்பிய வாத்துக் கூட்டமொன்று 

சாலையில் மிச்சமிருக்கிறது 

மழையின் ஈரம் மட்டும்!

மனத் தனியன்

இடப்புறம் ஒருக்களித்து இரவோடு 

படுத்திருக்கிறேன் தனிமையில் 

வலது விழியோரம் நீர் கசிந்து 

இடவிழி சேர்ந்து கனக்க 

இமை மீறிக் கண்ணீர் 

காதை நனைத்துக் கரைய 

மனதும் கரைந்தது - ஆனாலும் 

கரையாது கல்லாய்ச் சமைந்திருக்கின்றன

சில நினைவுகள் மட்டும் 

கண்களைக் கசித்துக்கொண்டு 

பிரிவென்னும் நரகத்திலுழல்வது 

மகாகவிக்கு மட்டும் நிகழ்வதில்லை 

எனக்கும் என் போன்ற சாமான்ய 

மனத் தனியர்களெல்லாருக்கும்

***