வேண்டும்

தூரமும் காலமும் இல்லாதொரு
உலகம் வேண்டும்
உயிரென நினைக்கும் உறவினை 
ஒரு கணமும் பிரியாதிருக்கும் 
நிலை வேண்டும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணித்து
வேறு மானுடரில்லா அவ்வுலகைச்
சுற்றி வரவேண்டும்
ஆர்ப்பரிக்கும்
நீலப் பெருங்கடலின் நுனியில்
நுரைத்திட்ட அலைகள் முத்தமிட
கைகளைக் கோர்த்து
ஈர மணலில் தற்காலிகத்
தடங்களைப் புதைத்து
நடக்கவேண்டும்
புரவியின் பிடரிபோல் காற்றில்
அலையலையாய் விரியும்
அவள் கூந்தலில் முகம்
பொதித்துக் கொள்ளவேண்டும்
கடலின் எல்லையை முத்தமிட
விரையும் மாலைச் சூரியனின்
ரேகைகள் பட்டுத் தங்கமாய்
ஜொலிக்கும் முகத்தை ஏந்தி
ஆழ முத்தமிட்டுக்
கதிரவனைப் போட்டியில்
வெல்லவேண்டும்
கரும்பச்சைப் புல்வெளிப் படுக்கையைப்
பனித்துளிகள் நனைக்க
கைகளைத் தலையணையாக்கி
அவளுடன் இதமாய்க்
கருநீல வானின் நட்சத்திரங்களை
ரசிக்கவேண்டும்
தாமதமாய்க் கூடு திரும்பும்
நிழற் பறவைகளுக்குக்
கையசைக்க வேண்டும்
வெள்ளி நகம் போல் மின்னும்
பின்னிரவுப் பிறைநிலாவின்
விளிம்பின் கூர்மைபட்டுத்
தெறித்து விழும் நட்சத்திரத்தின்
ஒளித் தடத்தை விழிகள் விரியப்
பார்க்கவேண்டும்
அடர் வனத்தின் விசித்திர ஒலிகளும்
சில்வண்டுகளின் ரீங்காரமும்
ஓயாத அலைகளின் மூச்சும்
அசையாதிருக்கும் மரங்களும்
நிரம்பித் ததும்பும் அவ்விரவில்
ஆரத் தழுவியிருக்கும் இருவரையும்
அறியாததொரு பொழுதில் உறக்கம்
தழுவ வேண்டும்
இனிய கனவுகளில் இருவரும்
காற்றைக் கிழித்துப் பாயும்
வெண்புரவியொன்றின் மேல்
சீரான குளம்பொலியின்
தாளங்களுடன்
சிலுசிலுவென உராயும் காற்றுடன்
இதயங்களின் நடனத் துடிப்புடன்
தூரமும் காலமும் இல்லா
அவ்வுலகில்
ஒரு கணமும் பிரியாது
முடிவற்ற பாதையில்
இடைநில்லா பயணத்தைத்
தொடரவேண்டும்