பேசா மொழி

அலகிலாக் காதலை
மடையிட்டுத் தடுத்து
இயல்பாய் இருப்பதுபோல்
இயல்பற்று இருக்கும்
தருணங்கள் தருகின்றன
அளவிலா வலியை

உன் என் நம் வலி தீர்க்க
இதமாய்ச் சொல்ல விழையும்
அறிந்த மொழியின்
தெரிந்த வார்த்தைகள்
எவையும் உதவாமல்
தோற்கும்போதெல்லாம்
இறுதியில்
இப்பேசா மொழியில்
என் உரையாடலைத்
தொடங்குவேன்

நூலிழைக்கும் இடம்தராத
என் அரவணைப்பும்
உன் மென் முகத்தில்
இளஞ்சூடு பரவ
என் உயிரைக் குவித்துத்
தரும் ஆழ் முத்தங்களும்
உன் வலிகளையும்
கண்ணீரையும் துடைத்தெடுத்துப்
புன்னகையைத் தீட்டும்

இன்னும் கண் மூடியிருப்பாய்

உன்னிதழ்களிலிருந்து
விரியும் புன்னகை
கன்னங்களைச்
சிவக்கச் செய்து
மயிற்பீலி இமைகளையும்
புருவங்களையும்
வளைத்து விரிக்கும்

லேசாய்ச் சுருங்கும்
உன் நெற்றியின் மெல்லிய
கோடுகளை மறுபடியும்
என் இதழ்களால்
சமனப் படுத்துவேன்

முடிவற்ற வலியற்ற
இவ்வுரையாடல்
தொடர்வதற்காவது
அறிந்த மொழியும்
தெரிந்த வார்த்தைகளும்
அடிக்கடித் தோற்கட்டும்