*** சங்கமம் ***

நதிகளின் சங்கமத்தில்
நீரது நிறமிழக்கும்
நம்மிந்தச் சங்கமத்தில்,
நம்மை இழந்தோம் - கரைந்தோம்.

நானும் நீயும் ஒன்றாய்
காதுகளடைக்க இப்பேரமைதியில்
உயிர்களின் பூகம்ப அதிர்வை
ஆவி முழுதும் உணர்ந்தோம்.

இச்சையா கிடக்கையா - இல்லை
இரண்டுமே ஒன்றாவென - நாம்
நினைக்கவே நேரமில்லை - நம்
நினைவுகளும் வசமில்லை.

முடிவற்ற இயக்கம் கருதி
உள்வெளி அலைபாயும் காற்று
ஊர் தூங்கும் நடுநிசியில்
உறங்காதிருக்கும் உள்ளங்கள்.

ஆகாயப் பொத்தல்களாய்ச்
சிதறிச் சிரிக்கும் நட்சத்திரங்கள்
கண்மூடிக் கிடந்தாலும் - அவற்றைக்
காண்கிறேன் உன்னுள்ளே

வியர்வை முத்து வருடி
விரல்களால் தலை கோதி
வெம்மூச்சினில் குளிர் விரட்டி
வீழ்த்தினோம் இக்கரி இரவை.

நடுங்கி நெகிழும் அடிவயிறு
நாசி துடிக்க ஸ்வாஸம்
நரம்பு தெறிக்கும் அழுத்தம்
வெடிக்க முயலும் இதயம்.

சில்லிட்டச் செவி மடல்கள்
கனிந்துச் சிவந்த இதழ்கள்
பனித்து உலரும் விழிகள்
பூமயிர் கன்னத்தின் மென்மை.

ஆவிசேர அணைத்து இங்கே
அகிலமும் மறந்திருப்போம் - நம்
உயிர்களின் சங்கமத்தில் - ஒரு
உயிரின் ஜனனம் இன்று.

***

நன்றி : மரத்தடி.காம்