Tuesday, April 26, 2005

ஒரு வழியாய்



மடிந்த ஈசல்களின் சிறகுக் குவியல்கள்
தெருநீரில் கவிழ்ந்த காகிதக் கப்பல்
குதூகலித்து நனையும் பையன்கள்
சந்தேகத்துடன் அலையும் ஒற்றைத் தட்டான்
கோபுரச் சிற்பஙகளிடையில் ஒடுங்கிய புறாக்கள்

லேசாய் சேலை தூக்கி
நீர் சிதறாது நடக்கும் பெண்கள்
மழையின் விசைக்கு மயங்கி
நாணத்துடன் தலைகவிழும் மலர்கள்


மரக்கிளையில் கிழிந்திருக்கும் பட்டம்
உடலைச் சிலிர்த்துதறும் நாய்
மினுக்கிக் கொண்டிருக்கும் தெருவிளக்கு
பறக்க யோசிக்கும் மின்கம்பிக் காகம்

தரைச்சக்கரமாய்ச் சுருண்ட ரயில்பூச்சி
கூரையிலிருந்து சோகையாய் நீர்க்கோடுகள்
வாசலில் மண்ணொட்டிய காலணிகள்
காற்றில் மல்லாந்திருக்கும் குடை

வீட்டினுள் சிக்காது பறக்கும் வெளவால்
கொல்லைப்புற உரலில் தேங்கிய நீர்
கொடியில் தொங்கும் ஈர ஆடைகள்
உள்ளங்கால்களில் புல்தரைச் சில்லிப்பு
நரைக்கத் தொடங்கிய கருமேகங்கள்

ஒரு வழியாய் மழை விட்டிருக்கிறது.




***

3 comments:

Muthu said...

நல்லா இருக்கு. இன்னும் எழுதுங்கள்.

Sundar Padmanaban said...

நன்றி முத்து.

எழுதுகிறேன்.

Anonymous said...

இந்தக் கவிதையைப் படிக்கும் போது கண்முன் உண்மையிலேயே அத்தனை காட்சிகளும் விரிகிறது. எவ்வளவு அழகான காட்சிப் படைப்பு. எனக்கு மிகவும் பிடித்த 'அகவிதை'

அலகிலாக் காதல்

உன் என நினைக்குமுன்னே உள்ளில் நிகழும் நெகிழ்வையும் என் எனச் சொல்லுமுன்னே என்னில் நீ நிறைவதையும் எனக்கெல்லாம் நீயே என்பதை எவ்வார்த்...